Parça

Hepimiz, bu dünyaya kendimizden bir parça bırakırız. Bedenimiz göçüp gittiğinde ruhumuzu temsil etmeye devam edecek bir parça. İsteyerek, veya istemeyerek yaparız bunu. Bilerek, veya bilmeden. İnsanlık tarihi ve insanlığın varoluşu, birer parçadan ibaret değil midir zaten ?
Kimi parçalar vardır ki ; Çabuk sönerler. Önce unutulurlar, sonrasında ise kaçınılmaz sonları olan ölüm gerçeği ile yüzleşirler. Arkalarında iz bırakmadan çekip giderler. Sanki hiç yaşamamış, sanki hiç var olmamış gibi. Unutuluşları ; ölümlerinden önce gelir ; Çünkü birini veya bir şeyi unutmak, öldürmekten daha etkili bir silahtır. Asıl yok oluş ölünce değil, unutulunca meydana gelir.
Kimi parçalar ise gömülür. Belki bir romanın en ücra köşesine, belki bir şiir mısrasına. Yüreklere, sevdalara gömülür. Küçük bir fikire gömülür belki de. O küçük fikire gömülen parça, bir bakmışsınız ki koca bir insanlığın değişimine ışık tutmuş, yol göstericisi olmuş. Belki de küçük bir çocuğun yüreğine gömülür, veyahut dağa taşa.
Gömülür işte bir yerlere. Belki de kalbimizin ta içine. Unuttuğumuzu sanırız, fakat o her daim bizimledir. Gömüldüğü yerden gün yüzüne, ait olduğu yere ulaşmayı bekliyordur.
İşte biz insanlar, bizi biz yapan parçalarımız ile bütün oluruz. Yaşantımız istediğimiz yönde gitmeyebilir, her gece düşlerini kurduğumuz dünyayı göremeden göçüp gideceğizdir belki. Ama arkamızda geleceğe miras bıraktığımız parçalarımız, biz göremesek de bir şeyleri başaracaktır belki de…
Şahıslar unutulmaya mahkumdur. Biz de unuturuz. Zaman zaman değerlerimizi, bazen benliğimizi. Aynı zamanda unutuluruz da. Doğanın kanunu bu değil midir zaten ? Bu elbette ki olacaktır, olağandır.
Ama bir şey vardır ki bizi unutmaya, unutturmaya engel olacaktır. İşte o şey, miras bıraktığımız parçalarımızdır.
Ölsek dahi gömüldükleri yerlerinde filizlenirler. Onları harekete geçirecek anı beklerler. Unutturmazlar kendilerini.
Kendilerini unutturmadıkları gibi, bizi de unutturmazlar. Hatırlatırlar bizi parçalarımız.
Onlar hatırlattıkça, bizler de bu dünyada yeniden var oluruz.
Sanki hiç göçüp gitmemiş gibi.

Parça’ için 2 yanıt

    1. Bence hayattaki en önemli miras büyüklüktür, büyük olabilmektir
      Kendisine yapılan yanlışı bağışlayan insan büyüktür, büyük insanlar ise hayatta hep diğerlerine iyi miraslar bırakır 🙏🏻

      Beğen

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google fotoğrafı

Google hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.